حس میکنم بعد از اینکه گوشیم رو که همه نوشته های لحطه ای و عکس های این 6 سال داخلش بود رو ریست کنم، دیگه کنار اومدن با رفتن یه سری چیزا که برام عزیزن راحتتر بشه

البته شایدم راحتتر نشه صرفا من عادت کنم یا خنثی بشم ولی به هرحال غمگین میشم

نمیدونم چطوری قراره با گالری و پلی لیست و نوت خالیم کنار بیام:( ولی خب فکر کنم زندگی بدتر از اینها رو هم برام در پیش داشته باشه در اینده

باید تحمل کنم فعلا.

کاش حداقل اکانت های تلگرام و ... نپرن. سیو مسیج اونجا حکم وبلاگ پیرم رو داره...