این مدت زندگیم به طرز عجیبی یکنواخت شده طوری که حس میکنم نواری رو گذاشتم رو حالت پخش و هی تکرار میشه و تکرار میشه‌..‌. با این وجود بازم باعث نمیشه آرزو کنم به تابستون برگردم با همه غیریکنواختیش

از فردا شاید اوضاع بهتر بشه و حرفی برای گفتن و ثبت کردم داشته باشم اینجا

فرایند گواهینامه گرفتنم از فردا شروع میشه و قراره در آینده نزدیک فتح کننده جاده‌ها بشم

پ‌ن: بعد از مدت‌ها دوباره سلام بر مقنعه